Chapter 1.

Szkoła.

Słowo, którego lękałam się przez osiemdziesiąt trzy dni.

Szkoła.

Dźwięk, którego nie słyszałam przez cały miesiąc.

Szkoła.

Miejsce, którego nie widziałam od dnia wypadku.

Nigdy nie myślałam ile to słowo naprawdę dla mnie znaczy. Było tylko miejscem do nauki, miejscem do zawierania znajomości, do uczenia się wszystkich zbędnych aspektów życia.

Teraz to miejsce, którego obawiam się najbardziej, które nawiedza mnie każdej nocy. Miejsce, które nie myślałam, że zobaczę kolejny raz.

Przez wakacje prawie wszyscy zapomnieli o tym dniu, pozwalając wspomnieniom osunąć się w najdalsze zakamarki ich umysłów, zastępując je wspomnieniami słońca, relaksu i wakacji. Kiedy ja ostatnie osiemdziesiąt trzy dni spędziłam na zapominaniu, że przez ostatnie osiemdziesiąt trzy dni próbowałam pamiętać.

Nikt właściwie nie wie co stało się tamtego dnia. Nikt nigdy nie dowie się, co dokładnie zdarzyło się tego dnia, z wyjątkiem mnie. Odmawiam każdemu, kto chce to ze mnie wyciągnąć.

- Hunter? - Odwróciłam się i zobaczyłam znajomą osobę, lecz w pierwszej chwili nie rozpoznałam twarzy.

Matt. Jego miękkie, blond włosy są na żel ułożone na bok, a jego cera jest opalona na perfekcyjny złoty odcień. Znamię na jego prawej brwi zdążyło się już trochę zagoić od ostatniego spotkania, lecz nadal było widoczne.

- Cześć Matt.- Podeszłam do niego, a on przywitał mnie i przytulił.

Nie widziałam go od dwóch miesięcy i przez ten czas bardzo urósł. Ściska mnie mocniej przed wypuszczeniem z uścisku.

- Jak się trzymasz? Znaczy... Jak się masz? - Poprawia się.

Naprawdę nikt nie wspominał przy mnie o incydencie, odkąd to się stało. Nie chcę, aby ktokolwiek o tym mówił.

- Całkiem dobrze.- kłamię.

Właściwie nie jest dobrze, ale nie chce mówić o szczegółach. Ostatnią rzeczą jaką chcę zrobić, to załamać się na środku korytarza. Nie chcę zwracać na siebie jeszcze większej uwagi. Jestem w najstarszej klasie, to mój ostatni rok liceum. Przez trzy pierwsze lata pozostałam niezauważona i nie chce tego zmieniać z powodu tego, co się wydarzyło.

- Ja też - odpowiedział i niezgrabnie potarł się w szyję.

- Jak koszykówka?- pytam, próbując roztopić lody.

Znam Matt'a od trzech lat i naprawdę nie rozumiem dlaczego mam trudności z nawiązaniem z nim rozmowy. W rzeczywistości będzie mi trudno rozmawiać z kimkolwiek przez pierwsze kilka tygodni.

- Jest dobrze, właściwie to wspaniale. Dostałem stypendium do Uniwersytetu w Alabamie. Najprawdopodobniej przeniosę się tam w następną jesień. - Obdarza mnie dumnym uśmiechem.

- To cudownie.- mówię, mając to na myśli.

Zasługuje na to, jak nikt inny i doskonale o tym wiem. Gra w koszykówkę bardzo długo, a odkąd pamiętam był w tym naprawdę świetny.

- Dzięki. Hej, muszę iść na hiszpański, usiądziemy razem na obiedzie?- zapytał, ale w jego głosie zabrzmiało to bardziej jak stwierdzenie niż pytanie.

- Pewnie, brzmi dobrze - mówię, zanim jego głowa wędruje w przeciwnym kierunku, do sali językowej, a ja podążam w kierunku schodów.

Idę głównymi schodami w kierunku mojej szafki. Mój plecak waży tyle co ja i nie ma mowy, że będę nosiła całą jego zawartość cały czas, żeby narzekać później na przepuklinę.

Odłożyłam wszystkie rzeczy, które nie będą mi potrzebne na kilka pierwszych lekcji, do szafki razem z moim sprzętem pływackim. Zdecydowałam, że potrzebuję aktywności, więc dołączyłam do zespołu pływackiego. Grupa przyjmuje wszystkich uczniów, więc spróbowałam, nawet jeśli mogło mi się nie udać. Trenowałam pływanie, gdy miałam dziewięć lat i jestem w tym naprawdę dobra. Mój tata wziął mnie na pierwsze lekcje pływania w wieku dziewięciu lat i to było dla mnie naturalne. Ktoś przewraca się obok mnie, co przeraża mnie i upuszczam kilka zeszytów. Spoglądam przez ramię, aby ujrzeć osobę, która to zrobiła.

Wszystko, co mogę ujrzeć to tył głowy chłopaka. Zaskoczył mnie, ponieważ kiedy ostatni incydent miał miejsce, również byłam w szkole, wyrzucam te myśli z głowy. Muszę przyzwyczaić się do ponownego przebywania w miejscach publicznych.

Sprawdzam plan lekcji i zapisuję na dłoni lekcję oraz klasy, które mam pierwsze. Pot na mojej dłoni sprawia trudności w odczytaniu zapisków, rozmazuję się po całej mojej dłoni, ale udaję mi się rozczytać "Pan Cleary" język angielski. Wiem, gdzie znajduję się klasa, ponieważ miałam w niej lekcję w pierwszej klasie liceum.

Torowałam sobie drogę między tłumem chłopaków i dziewczyn, kręcących się po korytarzu. Wszyscy wydają się szczęśliwi z powrotu na to miejsce zbrodni, uśmiechy widnieją na ich twarzach, gdy witają się ze sobą. Zastanawiam się czy nie wykrzyczeć im, że ich szczęście jest samolubne, jednak zaraz rezygnuję. Nie są samolubni, są normalni. Chciałabym być samolubna, żeby wykrzyczeć im to, jednak to, że ja jestem w szarej rzeczywistości, nie znaczy, że każdy musi w niej być.

Pan Cleary stał w drzwiach, uśmiechając się i witając każdego ucznia wchodzącego do klasy. Nie chcę, żeby witał się ze mną, tak jak z innymi. Co jeśli zapyta mnie jak minęły wakacje? Ale był tu w zeszłym roku. Musi wiedzieć, że nie było zbyt wspaniale.

- Panno Goode. - Pan Cleary skinął do mnie głową, gdy wchodziłam do sali.

Jestem zadowolona, że nie pytał co robiłam, jakie były moje wakacje.

Wszystkie ławki są indywidualne, ławki złączone z krzesłem, ustawione w rzędach z przodu po środku klasy. Usiadłam w samym środku. Nikt nie zwraca uwagi na środek. Większość zwraca uwagę na przód i tył sali.

W klasie jest tylko dwadzieścia osób i prawie każdy siada w tylnym rzędzie. Miejsca dookoła mnie są puste, a ja czuję się odizolowana. Ale lubię to, w ten sposób nikt nie będzie ze mną rozmawiał.

Jakiś chłopak wparowuje do klasy, siada przy ławce po mojej lewej, zaraz przy oknie. Po jego sposobie chodzenia mogę powiedzieć, że jest zły, jednak nie jestem pewna, ponieważ nie widzę jego twarzy. Ubrany jest w czarne obcisłe jeansy, czarną koszulkę i granatową bandamkę utrzymującą jego włosy. Ma ze sobą tylko zeszyt a w nim długopis, nawet nie ma plecaka.

- Hunter! O mój Boże! - Ktoś piszczy za mną. Doskonale wiem do kogo należy ten głos.

Odwracam się i dostrzegam dziewczynę z krótkimi czarnymi włosami idącą do mnie. Ma wielki uśmiech i ciemne oczy, które świecą bardziej niż moje niebieskie.

- Cześć, Mack - mówię do niej, gdy siada obok, kładąc rzeczy na podłogę.

Jej prawdziwe imię to Mackenzie, ale wszyscy mówią do niej skrótem - Mack.

- Cieszę się, że cię widzę! Bardzo za tobą tęskniłam!- Jej wysoki głos przeszywa moje uczy.

Chłopak z granatową bandamką gwałtownie odwraca głowę w naszym kierunku, gdy Mack mówi. Wygląda na poirytowanego, a ja nie dziwię się mu. W końcu głos Mack czasami potrafi być bardzo uprzykrzający, zazwyczaj, gdy jest podekscytowana.

Kiedy się odwrócił, widzę jego twarz pierwszy raz. Ma matowe zielone oczy i pełne różowe usta. Jego szczęka jest napięta  i wyraża agresywność.

- Również cieszę się, że cię widzę.- Uśmiechnęłam się słabo.

Dziewczyna oparła się o krzesło i nie powiedziała nic więcej. Musiała zauważyć mój ponury nastrój.

Gdy dzwonek zadzwonił Pan Cleary wszedł do klasy, zamykając za sobą drzwi. Hałaśliwy odgłos drzwi powoduje, że podskakuję na krześle, lecz po chwili uspokajam się.

- Dobrze klaso, nazywam się Pan Cleary. Będę waszym nauczycielem Komparatystyki (tj. Literatura Porównawcza) w tym semestrze, oczywiście - powiedział, uśmiechając się lekko.

Kilku uczniów za mną chichocze, ale wątpię, że śmieją się ze słów nauczyciela.

- Dajcie mi kilka minut, sprawdzę frekwencję.- Odwrócił głowę do komputera.

Wypowiedział kilka imion, zanim dotarł do mojego.

- Hunter?- zapytał chociaż wie, że tu jestem.

Poniosłam dłoń nieznacznie, dając mu znać, że jestem po czym szybko ją opuściłam.

- Mackenzie? Mackenzie Ortiz?- Pan Cleary głośno o nią pyta.- Harr...- Nauczyciel zaczyna, zanim ON niegrzecznie mu przerywa.

- Four. Mów mi Four.- odzywa się chłopak cały w czerni z granatową bandamką.

Jego głos jest bardzo głęboki i cichy, ledwo go usłyszałam. Four? Co to za imię Four? Czemu ktoś nazwał dziecko Four? Ale po chwili domyślam się, że to jego ksywka.

- Okej, Four tu jest.- powiedział nauczyciel i zmienił jego imię w komputerze.

Skończył sprawdzać obecność i podchodzi do białej tablicy na środku klasy, piszę na niej swoje imię specjalnym markerem.

- Wszyscy wiecie, że jest to Komparatystyka. Będziemy dużo pisać w tej klasie. Eseje, listy a nawet kilka dokumentów.- Pan Cleary mówi, a większość klasy jęczy z niezadowolenia.

Pisanie jest właściwie moim ulubionym przedmiotem, więc ten rok będzie dla mnie przyjemny.

Pan Cleary kontynuuje opowiadanie o tym, co będzie w tym semestrze. Co oczekuje od nas system oceniania i oczywiście program nauczania. Ten rok wydaję się bardzo łatwy dla mnie, ale słysząc odgłosy wydawane przez resztę sprawiają, że twierdze iż dla tej klasy jest to za trudne. Kolejne pięćdziesiąt minut mijają w powolnym tempie, nauczyciel nadal mówi o klasie i dzieli się z nami kilkoma historiami.

- Och, zapomniałbym - mówi dwie minuty przed końcem lekcji. - Będzie duży projekt w semestrze. Będzie można pisać, nagrać esej o waszym życiu. Będziecie potrzebować filmy, zdjęcia, przedstawicie to w kilku ostatnich dniach semestru. Ocena z projektu to będzie 40% waszej oceny końcowej. Musicie go zrobić jeśli chcecie zdać tą klasę. Powiem jeszcze o tym później tylko pamiętajcie to jest wielki projekt semestralny więc nie zwlekajcie i nie odkładajcie tego na ostatnią minutę. Potrzebujecie filmów z całego semestru.- mówi podkreślając każde słowo.

- Czy wymagany jest temat?- Dziewczyna w pierwszym rzędzie pyta bez podniesienia ręki.

Jest krótko obcięta, nie wygląda to dobrze z jej okrągłą twarzą.

- Tak, temat jest wymagany. Jednak wy go wybieracie.- Pan Cleary odpowiedział, gdy zadzwonił dzwonek, kończący lekcję.

Wszyscy wstali i zabrali swoje torby, przed wyjściem z klasy. Four wstał jako pierwszy i wybiega z klasy, jako pierwszy w pośpiechu. On jest bardzo... dziwny?

Obiad nadchodzi powoli, a ja prawie usypiam na jednej z lekcji. Do tej pory ten dzień nie był taki zły, jak myślałam, że będzie, ale szkoda, że nie był lepszy. Jestem ostatnią osobą, która została w klasie w porze obiadowej, zadając nauczycielowi pytania na temat kursu.

Wyszłam z klasy, kiedy skończyłam i poszłam w kierunku swojej szafki, przed pójściem do kawiarni. Four stoi niedaleko, opiera się o szafkę, strzepując coś z dłoni. Próbuję nie nawiązywać kontaktu wzrokowego, ale czuję jego wzrok na sobie, kiedy przechodzę obok niego. Nie byłoby to takie niewygodne, gdybyśmy nie byli jedynymi ludźmi na korytarzu.

Podchodzę do szafki i wyjmuję mój obiad. Zamykam szafkę, widząc co Four robi. Trzyma zapalniczkę w ręce i zapala ją, co chwila dmuchając w płomień. Czy on nie wie, że może zostać zawieszony za posiadanie tego w szkole?

Zauważam, że wpatruję się w niego przez kilka sekund, więc odwracam głowę. Nie chciałam, aby złapał mnie na wpatrywaniu się w niego, co byłoby nieco dziwne dla nas obojga.

Gdy odchodzę, ponownie czuję na sobie jego wzrok, który mrozi moje kości. Czuję się niekomfortowo, ale staram się nie pokazać tego fizycznie.

Dlaczego on się na mnie gapi? O co mu chodzi?

***
Hej ho, hej ho
Oto pierwszy rozdział ;3
i jak wam się podoba?


jeśli przeczytaliście to zostawcie komentarz, proszę to dla mnie motywacja do tłumaczenia

pozdrawiam xx