chapter 20

         Kiedy docieram do szkoły deszcz pada trochę mniej. Parking jest przepełniony, jednak szczęśliwie znajduję małe miejsce na tyłach. Szybko dostałam się do szkoły, więc deszcz nie zmoczył moich ubrań.
         Gdy wchodzę do budynku wszyscy wyglądają normalnie. Ludzie jak zwykle chodzą do swoich klas ze znajomymi, ale coś sprawia, że wyglądają inaczej. Powietrze jest lżejsze, a kolory bardziej wyraziste.
Wszyscy wyglądają i wydają się być tacy sami, ale czuję się jakoś inaczej, kiedy idę przez szkołe. Nie wiem co się dzieje.
         Kieruję się do schodów i swojej szafki. Zwykle kiedy jestem przy niej, widzę Four. Stoi niedaleko, bawiąc się swoją zapalniczką. Naprawdę nie wiem dlaczego to robi. To może wprowadzić go w kłopoty.
         Trzy razy podejmuję się próby odblokowania szafki, nim mi się to udaje. Moje dłonie są zimne i zdrętwiałe, sprawiając, że wbicie odpowiedniej kombinacji staje się trudniejsze. Wkładam do szafki swój obiad i inne rzeczy, które nie będą mi potrzebne na kilka pierwszych lekcji.
Byłam zaskoczona, kiedy po odwróceniu się, Four stał kilka kroków za mną.
         - Czy dotarłaś dobrze do szkoły? - pyta.
         - Co? - pyta,, ale po chwili przeanalizowałam jego pytanie - Um, taa.
         Wygląda trochę inaczej. Nie tak jak, kiedy spotkałam go pierwszy raz. Wtedy, wyglądał bezdusznie i zarozumiale, teraz wygląda... jakby się mną przejmował czy coś?
         - Ok - odpowiada.
         Stoi tak zwyczjnie, wpatrując się we mnie i sprawia, że czuję się niezręcznie.
         - Dlaczego się we mnie wpatrujesz? - pytam, ale myślę, że to pytanie było tylko w mojej głowie.
         - Ponieważ wyglądasz dzisiaj inaczej - opowiada.
         Co? On też zauważył?  Myślałam, że to moja wyobraźnia.
         - Jak inaczej?
         - Nie wiem. Twoje oczy. Nie są takie nijakie - mówi, a ja się się śmieję.
         Moje oczy?
         - Och, okej.
         Stoję niezręcznie. Nie chcę tak po prostu stać tutaj, ale jednocześnie nie chcę odchodzić. Marzę, by dzwonek zadzwonił.
         Four nie wygląda na zakłopotanego. Spoglądam w dół, ale mogę powiedzieć, że nadal się na mnie gapi. Zwykle mnie to wkurza, ale w tej chwili wcale mi to mi nie przeszkadzało, ponieważ nie wydaje mi się, że osądzał mnie tak jak większość ludzi.
         Kiedy unioszę wzrok, zauważam, że już nie patrzy na mnie, ale za mnie. Odwacam głowę w tym samym kierunku, w który spoglądał. Nie zauważyłam niczego, poza uczniami przemierzającymi korytarz, głównie pierwszoklasiści. Jedna osoba się wyróżniała; wysoki chłopak. Nie mogę ujrzeć jego twarzy, ponieważ jest odwrócony. Wszystko co widziałam to jego opalona skóra i ciemno-brązowe włosy, wpadające w czerń.
         - Kto to? - odwracam się, pytając Four, ale kiedy to zrobiłam, jego już nie było.
         Rozgladam się trochę, ale nie ma go w pobliżu. Gdzie mógł odejść? Stał tam kilka sekund wcześniej.
         Zamierzałam przejść się i rozejrzeć za nim, ale rozbrzmiał dzwonek oznajmiający rozpoczęcie zajęć. Inni uczniowie zaczynają przepychać się, próbując dostać się do klas, więc ja również kieruje się do swojej klasy.
         Pan Cleary stoi przed drzwiami, witając wszystkich wchodzących do klasy. Spuszczam wzrok, z nadzieją, że mnie nie zauważy, ale mi to nie wychodzi.
         - Dzień dobry, panno Goode - mówi, kiedy przechodzę przez drzwi.
         - Hej - odpowiadam niezręcznie i minęłam go.
         Siadam na swoim miejscu obok Mack, która uśmiecha się do mnie w sposób jakiego bym się po niej nie spodziewała.

         - C-co? - wydusiłam.

         Wiem co powiedziała, ale nie wiem, że ona o tym wiedziała. Nie mogę powiedzieć jej, że wyszłam z Fourem.

         - Och no dalej! Co robiliście? - porusza brwiami.

         - Nie robiliśmy nic - kłamię - Nie poszłam.

         - Co? - mówi, a cała ekscytacja znika z jej twarzy - Co masz na myśli mówiąc, że nie poszłaś?

         - Miałam na myśli  to co powiedziałam. Nie poszłam, nie chciałam iść - znowu kłamię.

         Czuję się źle okłamując Mack, ale jeśli powiedziałabym jej o tym, zadawałaby więcej pytań, domagając sie odpowiedzi. Nie przestałaby pytać, ponieważ jest wścibska, a ja prawdopodobnie powiedziałabym jej o wszystkim.

         - Och, więc okej - mówi ciszej i odwraca się na swoim krześle.

         Wnioskuję, że to koniec naszej rozmowy.

         Dzwonek dzwoni po raz kolejny, a pan Cleary zamyka drzwi i wchodzi do środka klasy.

         - Sprawdzę obecność i będziemy mogli zacząć - oznajmia spoglądając w komputer, by sprawdzić obecność.

         Wyczutuje kilka nazwisk zanim pojawia się moje, później Mack i Four'a.

         - Four? - pyta.

         Rozglądam się po klasie, ale Four nie siedzi na swoim miejscu. Właściwie to nie ma go w klasie.

         - Nie ma dzisiaj Foura? - pan Cleary podnosi głos.

         Kiedy nikt nie odpowiada, wpisuje mu nieobecność i kontunuuje sprawdzanie listy.

         Zastanawiam się gdzie podziewa się Four, był tu jeszcze kilka minut temu, zachowywał sie dziwnie i zniknął. Jest naprawdę dziwny, ale za każdym razem, kiedy jestem w jego poblizu, odczuwam potrzebę dowiedzenia się o nim czegoś więcej.

         Pan Cleary kończy sprawdzanie listy i przechodzi na początek klasy.

         - Więc, wasze prace partnerskie są na dzisiaj, chodzi mi o historyjki obrazkowe, nad którymi pracowaliście w piątek. Śmiało, wrzucajcie je do pudełka na końcu klasy, a ja postaram się je sprawdzić jeszcze dzisiaj.

         Four jest nieobecny, ale to dobrze, że założyłam, że nie wykona swojej części pracy. Na szczęście, zrobiłam obie części wczoraj, w innym wypadku nie otrzymalibyśmy dobrych ocen. Wyjmuję nasz projekt z teczki i wstaję by go oddać.

         - Czy możesz oddać i mój? – Mack pyta gdy wstaję.

         - Tak, jasne. – mówię i biorę jej pracę.

         Wkładam nasze projekty do pudełka i siadam powrotem na swoje miejsce. W klasie jest zimno, ponieważ okna są lekko uchylone, więc zarzucam na siebie kurtkę.

         - Dzisiaj będziemy oglądać serię krótkich filmików. –wyjaśnia pan Cleary. – Nie musicie robić notatek, ani nic z tych rzeczy. Po prostu postarajcie się skupić. Wiem, że to pierwszy poniedziałek tego roku szkolnego, więc niech to będzie luźny dzień. Brzmi dobrze? – pyta, a kilka osób kiwa głowami.

         Wkłada płytę do odtwarzacza DVD i włącza film. Staram się skupić przez pierwsze pięć minut, ale to jest tak nudne, że moje myśli wędrują gdzieś indziej.

         Wracam myślami do wczorajszego snu. Nie wiem co sprawiło, ze o tym śniłam. To było dziwaczne, ponieważ nigdy wcześniej nie miałam tego typu myśli. Ciężko było mi nawet pomyśleć o tym, że kogoś całuję i nagle Four mnie wtedy pocałował i dotknął w sposób, w który nikt wcześniej mnie nie dotykał. Nie mam tutaj na myśli seksualnego kontaktu, ale nikt do tej pory nie kładł rąk na mojej talii, ani nie dotykał twarzą mojej szyi.

         Trudno jest wyobrazić sobie to, że ktoś mnie może lubić w taki sposób. Nie mam pewności, czy Four jest mną tak zainteresowany, nikt interesuje się mną wystarczająco, żeby chociażby mnie poznać. Nie dopuszczam do siebie ludzi łatwo, ale z jakiegoś powodu, kompletnie otworzyłam się na Four i opowiedziałam mu o mojej mamie.

         Nigdy nikomu o niej nie opowiadam, jeśli nie jesteśmy ze sobą bardzo blisko. Nawet Mack nigdy nie usłyszała ode mnie niczego o mojej mamie. Jedyną osobą, która naprawdę coś wie, jest Matt. No cóż, wcześniej wiedziała też Regina.

         To było trochę dziwne, nie musiałam nawet myśleć o tym, czy mu powiedzieć, po prostu to zrobiłam. Znam go od kilku dni, a już powiedziałam mu coś, czego raczej nikomu nie mówię.

         Four, jest praktycznie jedyną rzeczą o której myślę, od momentu gdy go poznałam. Nie wiem dlaczego mnie tak interesuje, ale jest w nim tak wiele rzeczy, których chcę się dowiedzieć.

         Zanim się orientują, dzwonek dzwoni i wszyscy zbierają się do wyjścia. Naprawdę ta godzina minęła tak szybko? Prawie cały ten czas spędziłam na rozmyślaniu o Four. Nie chcę o nim myśleć tak często, a jednocześnie tego pragnę.

         Pakuję swoje rzeczy i wychodzę z klasy, aby pójść do kolejnego pomieszczenia. Ignoruję każdą osobę, która mija mnie na korytarzu. Słyszę, że ktoś woła moje imię, ale brzmi to tak, jakby to był tylko wiatr. Dzisiejszy dzień jest jakiś dziwnie obcy.

         Wszystkie poranne lekcje mijają w mgnieniu oka i zbliża się lunch. W ciągu ostatnich kilku godzin ustąpiło towarzyszące mi dziwne uczucie i znowu czuję się normalnie.

         Wychodzę z klasy przyrodniczej i kieruję się ku mojej szafce, aby wziąć swój lunch. Przyzwyczaiłam się już do widoku Four stojącego przy swojej szafce, bawiącego się zapalniczką. Kiedy docieram do swojej szafki, nigdzie go nie widać. Nie widziałam go od dzisiejszego poranka.

         Staram się zignorować jego brak i zabieram z szafki swój lunch. Idę do stołówki, gdy zauważam Matta. Siedzi przy tym samym stoliku, z tymi samymi osobami co zawsze. Nie chcę z nimi jeść, ale wolę to od ponownego samotnego jedzenia w łazience.

         Idę w kierunku jego stolika i zajmuję puste miejsce obok Matta. Kilka osób gapi się na mnie gdy siadam, ale staram się to ignorować. Znam każdego kto siedzi przy tym stole. Rozmawiałam z nimi wcześniej, ale i tak czuję się jakby byli zupełnie obcymi osobami.

         - Hej Hunter. – mówi Matt i obejmuje mnie ramieniem. Uśmiecha się do mnie przyjaźnie, a ja odwzajemniam uśmiech.

         - Hej Matt. – odpowiadam.

         Chcę go spytać o to, co robił wczoraj za szkołą, ale czuję, ze i tak mi nie powie. Zachowywał się dziwnie i trochę nerwowo, to nie mój interes. Pewnie chodziło o jakieś problemy z baseballem.

         Wszyscy prowadzą rozmowy między sobą, kiedy ja siedzę w ciszy i jem swoją zimną kanapkę. Kiedy kończę, wstaję, aby wyrzucić śmieci, ale Matt łapie mnie za rękę.

         - Dokąd idziesz? – pyta.

         - Idę wyrzucić śmieci. – opowiadam.

         - Okej. – puszcza moją rękę, więc odchodzę w kierunku kosza na śmieci.

         Zauważam, ze ktoś przechodzi korytarzem obok stołówki. Ma na sobie czarne ubranie i granatową bandanę, która odpycha kręcone włosy do tyłu. Four. Patrzę na niego przez chwilę, czuję, że myślałam o nim strasznie wiele razy od czasu gdy ostatnio go widziałam.

         Spoglądam w kierunku stolika przy którym siedziałam, aby sprawdzić czy ktoś patrzy. Na szczęście nikt na mnie nie patrzy, więc opuszczam stołówkę. Kiedy wychodzę, Four opiera się o szafki, na przemian paląc i gasząc zapalniczkę .

         Decyduję się go ominąć. Nie wiem dlaczego, nie mam pojęcia co robię, ale nie nawiązuję z nim kontaktu wzrokowego. Spogląda na mnie gdy przechodzę obok niego, ale kontynuuję swoją wędrówkę wzdłuż korytarza.

         Słyszę echo kroków i wiem, że Four za mną idzie. Nie odwracam się, ani nic, po prostu idę. Na końcu korytarza są drzwi, które prowadzą na tyły szkoły. Idę w tym kierunku. Wiem, że Four mnie śledzi, ale chcę tego. Nie myślę nawet o tym dokąd idę. Po prostu zdaję się na swoje nogi.

         Biorę głęboki oddech zanim ot wierzę drzwi, a kiedy to robię, zimny powiew wiatru spotyka moją twarz. Drzwi zamykają się, ale po chwili słyszę jak znowu się otwierają i wiem, że Four ciągle za mną idzie.

         Żadne z nas nie powiedziało ani słowa, ale kontynuujemy ten spacer, mam nad nim kilkumetrową przewagę. Trzymam się ścieżki, którą zawsze idę do sekretnego miejsca mojego i Reginy. Nie wiem dlaczego tam  idę.

         Przechodzę przez trawiaste wzgórze i złote pole. Deszcz delikatnie pada, ale w tej chwili mnie to nie obchodzi. Gałązki trzeszczą pod moimi stopami gdy idę pomiędzy drzewami.

         Jedynymi kolorami na zewnątrz jest zielony, czerwony pomarańczowy i żółty – kolory jesieni. Każdy liść jest wilgotny od deszczu, sprawiając, że kolory są jeszcze bardziej wyraźne.

         Moje stopy są mokre, ponieważ nie założyłam wodoodpornych butów, ale nie obchodzi mnie to. Idziemy już przez jakieś pięć minut i nie narzekam.

         Zauważam duże drzewo do którego zawsze chodzę , więc idę w tym kierunku. Gałęzie, które trzaskają za mną, dają znak, że Four za mną idzie.

         Nie wiem dlaczego tutaj przyszłam, ani dlaczego Four mnie śledzi, ale uczucie, które pojawiło się dzisiejszego ranka powraca. Wraz z upływem czasu, zaczynałam czuć się na powrót sobą, ale teraz znowu czuję się inaczej. To uczucie dopada mnie zawsze, gdy jestem w pobliżu Four.

         Gdy docieram do wielkiej wierzby, zatrzymuję się. Słyszę za sobą jeszcze kilka kroków, ale zatrzymują się kilka sekund po tym, gdy robię to ja.

         Nie odwracam się. Nic nie mówię, on także. Oboje stoimy nieruchomo, przez okres, który wydaje się być wiecznością, nawet jeśli to tylko kilka sekund.

         Four podchodzi do mnie i czuję jego dotyk. Kładzie swoje dłonie na mojej talii. Są ciepłe, mimo tego, że przeszliśmy całą drogę tutaj w chłodzie. Kładę dwoje dłonie na wierzchu jego dłoni.

         Jego gorący oddech sprawia, że przechodzą mnie dreszcze, a na skórze pojawia się gęsia skórka. Nie wiem co zamierzam zrobić, ale wiem, że nie ma to nic wspólnego z tym, co zrobiłabym tydzień temu.

         Odwracam się twarzą do Four. Jego oczy są skupione na mnie, a moje na nim. Jego brwi są złączone, a usta lekko rozchylone. Chłodne powietrze dodało jego policzkom różowego koloru, jestem pewna, że moje mają ten sam odcień.

         Podchodzę jeszcze bliżej niego. – Hunter. – mówi głęboko.

         Nic nie mówię, ale jego twarz przysuwa się bliżej mojej, powoli i kusząco. Przygryzam dolną wargę i staram się oczyścić umysł.

         Zaczyna wykonywać ruch, ale ja kończę to, załamując dystans pomiędzy naszymi ustami, przyciskam swoje usta do jego.

________________________________________

Obiecałam i jest! Nawet wyrobiłam się w sobotę.

 Cholernie przepraszamy za tą przerwę.

Korzystam z dobrodziejstwa brata, więc kolejny rozdział pojawi się przed zakończeniem roku szkolnego. ☺

Chętnie napisałabym notkę o długości rozdziału, ale powstrzymuję się.

Komentujcie proszę bo to daje mega mega motywacje. 

Przepraszam za błędy, jak jakieś widzicie to piszcie.

Całuski, buziaczki i wszystko. 

nowa płyta eda i lany omgggggggg. ♥